 |
Kto powiedział, że zima nie jest kolorowa? Parę migawek z niedzielnego spaceru z Hanią… Podczas którego przemarzłam okrutnie, nie wiedzieć dlaczego… Przecież słońce świeciło, a ubrana byłam cieplucho… |
 |
Często dopiero na tle innych dzieci widzę, jak bardzo M. jest odważny. Jak kompletnie niczego się nie boi… Podczas gdy Hanką trochę grymasiła i kręciła głową na hasło SANKI, M. nie oglądając się na boki, zjeżdżał nawet z tych najbardziej stromych górek!!! Na kolanach Taty, ma się rozumieć… I śmiejąc się w głos! Ale z tych najmniejszych to już zjeżdżał sam!!! Z sankami poszaleliśmy zdrowo – aż urwał się od nich sznurek ;-) I bałwana ulepiliśmy! |
 |
| A potem ruszyliśmy na plac zabaw. M. tak rozhuśtał się na bujanej żabie, że trzeba było Go zatrzymywać… To jest wprost niewiarygodne ile siły ma nasz Syn… Choć przeżyliśmy i chwile trwogi, kiedy na placu zabaw pojawił się groźny Tobiasz ;-) Nieco starszy od naszych Dzieci, ale dosyć prędko dał do zrozumienie, kto tu rządzi… No nic, M. wraz z Hanią skryli się w drewnianej budce – uśmialiśmy się, bo budkę tę ewidentnie zamieszkują ‘po godzinach’ nastolatki ;-) i wygląda jak obskurny przystanek autobusowy ;-) |
 | |||||
| Mamy całą taką serię zdjęć na tle ściany niby-graffiti ;-) No, rewelacja! |
***
Naprawdę nie mam pojęcia kiedy te nasze Dzieci tak urosły…
Zeszłą zimą spacerowałyśmy z Mamą Hani po Krakowskim Przedmieściu, po Łazienkach, Parku Ujazdowskim z dwoma maluchami w głębokich gondolach. Z dwoma śpiochami. Łakomczuchami, które trzeba było karmić co i rusz, wobec czego świetnie miałyśmy przetrenowaną trasę po lokalach mama friendly ;-)
Kiedy ten rok cały minął… Aż wierzyć się nie chce…
***
I jeszcze jedno zdjęcie - robię właśnie porządek w naszym domowym fotoarchiwum i przeglądam zimowe zdjęcia z mojego dzieciństwa! Zamieszczam więc ulubione ;-) To ja! I mój kożuszek ;-)))
Wiecie, co jest zabawne? Nie mam pewności, do kogo tak naprawdę podobny jest M. Bo jedni twierdzą, że to 'cały Tatuś', inni, że 'wykapana Mamusia', niektórzy, że to 'miks doskonały' ;-) Hmm... Oglądamy nasze zdjęcia z dzieciństwa i faktycznie - jest podobny i do mnie, i do Tatusia... Zresztą chyba i my jesteśmy podobni w jakiś sposób do siebie - zaprzyjaźniony antykwariusz przyznał kiedyś, że zawsze nas brał za rodzeństwo ;-) Choć najzabawniejsze jest to, że oboje jesteśmy ciemnowłosi, tymczasem M. włosy ma jasne. Popielaty blond... Ponoć Tatuś M. też takie miał... Zatem zdjęcia kłamią, bo na nich jest brunetem :-)))
